maandag 21 januari 2013

Ik stond te wachten op het perron toen...


De wereld van vandaag plots stilstond. "Is het nieuwe allemaal zoveel beter", zei iemand in de krant van vandaag. Of was het gisteren? In een interview met een schrijver in De Standaard der Letteren? Hij was het vergeten. Dat overkwam hem de laatste tijd wel meer.

Ik is al zo dikwijls een ander geworden, dat hij moeiteloos van de ene persoonlijkheid in een andere gleed. Maar was dat wel zo, flitste het door zijn gedachten alvast veel sneller dan treinen het station in- en uitreden.

Hij hield van tradities, niets groeit ooit uit het niets. Toch is het noodzakelijk de dingen iedere keer op een nieuwe manier te zien en zoals Boon ooit schreef: "...over al het oude een kruis te trekken", tabula rasa te maken en van nul af aan te herbeginnen.

"Kijk mama, die man..." Hij keek verrast op. Het was toch niet zo dat hij in zichzelf stond te praten, een liedje neuriede of een paar danspasjes had uitgevoerd? Oef, het jongetje keek de andere richting uit. Waar een op het eerste zicht haveloos sujet met een half lege fles wijn in gesprek leek verzeild met zijn hond. Of is de fles halfvol, dacht hij.

Hoe zou het zijn rond te dolen, zonder oog voor je omgeving, geheel in jezelf verzonken? Hoewel, ook dat is misschien schijn en zinsbedrog. Voor hetzelfde geld werkt hij bij de staatsveiligheid, een strikt geheime opdracht is zijn deel.

"Tuut", zei de trein. En het station vertrok. Hij zat bij het raam en las, of deed alsof. Doet het er toe?Ik ben altijd onderweg.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen