woensdag 19 december 2012

Bij het lezen van Bukowski

Natuurlijk is het zo dat we vergaan tot as en we allen uiteenvallen in ontelbare minuscule stukjes, zoals een onoplosbare puzzel: hoofd, schouders, armen, benen, geslachtsdelen... Op een keer houdt het op, alles. Je hoeft het lichaam niet te verscheuren of open te rijten, noch het hoofd af te rukken. Het vergaat en breekt vanzelf af.

De weg is lang, de stoep te hard en de voeten haasten zich steeds sneller voort. Mensen kijken zelfs niet meer op. In hun ogen schuilt een wrede blik, de muziek in de straten is smakeloos. Toch pompt het hart als vanouds in hun lijf, onder de huid, diep in de botten en het vlees. We luisteren niet meer naar de klop.

Straks gaan we terug naar onze oorspronkelijke staat: een klomp aarde, meer niet.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen